موسیقی شرق: موسیقی تاجیکی

موسیقی تاجیکی

سده های بی شماری است که ملت تاجیک و دیگر مردم فارسی زبان در سرزمین های ماوراء النهر زندگی می کنند. آخرین بازماندگان سرزمین تاجیکستان متعلق به دوره سامانیان می باشند.

از آن دوره و حتی دوره های قدیم، تاجیک ها یکی از حافظان میراث عظیم موسیقی ایرانی بوده اند.

موسیقی تاجیکی به لحاظ فواصل مقامات و وسعت، شباهت فراوانی به موسیقی ایرانی دارد، به گونه ای که می توان آن را شاخه ای از شاخسار عظیم هنر ایرانی به شمار آورد؛ اما در عین حال، از نظر فرم آواز و شیوه اجرا با موسیقی امروز ایران تفاوت هایی نیز دارد.

موسیقی تاجیکی دارای ۲۵۲ لحن و شش مقام است که عبارتند از:
مقام راست، بزرگ، نوا، دوگاه و عراق که این مقام ها، موسیقی ملی تاجیکستان را تشکیل می دهند.

مقام تاجیکی، گوشه ها یا شعبه های فراوانی دارد.

موسیقی تاجیکی به سه بخش تقسیم می شود:

  • آنچه با ساز نواخته می شود و به آن مشکلات می گویند؛
  • آنچه به صورت شعر خوانده می شود که یا منظوم است یا منثور؛
  • عفر یا اوفر که با رقص همراه است. (البته حرکات رقص در موسیقی ایران از بین رفته و تنها آهنگ آن نواخته می شود.)

در موسیقی تاجیکی مشکلات شامل پنج قسمت است:
تصنیف، ترجیع، گردون، مخمس و سگیل که به جز گردون، هر قسمت فرم خاص دارد.

علاوه براین، ترانه نیز در این موسیقی، جایگاهی ویژه دارد.
ترانه ها قطعاتی بسیار شاد، کوتاه و به دور از هرگونه افسردگی و اغلب شبیه به یکدیگرند. از نظر لحن، بسیار شوخ و از نظر حرکت، روان و از نظر ضرب، رقصانند؛ کلماتی عامیانه دارند و به طور کلی، با روح عامه مردم در ارتباطند.

آموزش آواز پاپ آموزش آواز سنتی آموزش آواز کلاسیک

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *